Fordson onderdelen

Fordson Dexta / Fordson Super Dexta

De Fordson Dexta werd in 1957 geïntroduceerd als een compacte tractor voor kleinere boerderijen en tuinbouwtoepassingen. De productie vond plaats in Dagenham, Engeland en liep tot 1961. In 1962 volgde de verbeterde Fordson Super Dexta, een doorontwikkeling van het oorspronkelijke model.

De Dexta werd oorspronkelijk ontwikkeld om te concurreren met de succesvolle Massey Ferguson 35. Beide tractoren deelden meerdere technische componenten, zoals delen van de versnellingsbakbehuizing en het differentieel, wat onderhoud en productie vereenvoudigde.

Standaard was de Fordson Dexta uitgerust met een Perkins driecilindermotor uit de A3-serie, met enkele verschillen ten opzichte van de concurrentie. De cilinderinhoud bedroeg 144 cubic inch, terwijl bijvoorbeeld latere varianten binnen de concurrentie een 152 cubic inch uitvoering gebruikten. Ook het injectiesysteem verschilde tussen de modellen.

De benzine-uitvoering van de Dexta gebruikte in de basis dezelfde motorconfiguratie als de Ferguson-varianten, maar met een belangrijk constructief verschil: de startmotor was naar de rechterzijde verplaatst. In tegenstelling tot de Ferguson-modellen maakte de benzine Dexta bovendien gebruik van dezelfde versnellingsbakbehuizing als de dieseluitvoering.

Al met al is de Fordson Dexta, en in het bijzonder de Super Dexta, een veelzijdige en capabele tractor gebleken voor zijn klasse.

Fordson Major / Fordson Super Major

De naam Fordson Major werd gebruikt voor een reeks verschillende tractorvarianten die werden gebouwd door Ford of Britain, aanvankelijk onder de merknaam Fordson en later onder Ford Tractors. Binnen deze Major-serie verschenen onder andere de E27N Major en de E1A Major.

Binnen de E1A-lijn werden vervolgens meerdere varianten ontwikkeld, waaronder de Diesel Major, New Major, Power Major en uiteindelijk de Fordson Super Major. De Fordson Super Major verving in 1960 de Power Major en werd destijds gezien als een belangrijke technologische stap vooruit binnen de serie. Later zou blijken dat dit ook het laatste model uit de Major-reeks was.

Een belangrijke vernieuwing van de Super Major was de introductie van het zogenaamde “Qualitrol”-hydraulieksysteem, met zowel debiet- als positiecontrole. Dit betekende een duidelijke verbetering in de bediening en precisie ten opzichte van eerdere modellen. Daarnaast werd het motorvermogen verhoogd tot ongeveer 54 pk en werden schijfremmen toegevoegd voor betere remprestaties.

In 1962 werd bovendien de kleurstelling aangepast: het traditionele blauw-oranje maakte plaats voor een overwegend blauw-wit ontwerp. Deze wijziging vormde een voorloper van de stijl die later zou worden toegepast in de Fordson 100-serie.